ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑ: Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού

Πριν λίγες μέρες η ιστοσελίδα της Οργάνωσης Μελών του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΥΔΑΠ ανέφερε σαν παράδειγμα το ότι στη Σουηδία η υδροδότηση, που είναι στην αρμοδιότητα των δήμων, λειτουργεί χωρίς κέρδος. Συγκεκριμένα έγραφε: «Αδιανόητη είναι για τους Σκανδιναβούς η σκέψη ότι κάποιος μπορεί να έχει κέρδος από την εκμετάλλευση της υδροδότησης. Το απαγορεύει άλλωστε και η νομοθεσία αυτών των χωρών». Και παρακάτω αναφερόταν στην προσπάθεια που έγινε από τους φιλελεύθερους της Σουηδίας στο Δήμο του Μάλμε για την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης, η οποία σταμάτησε με την εκλογή σοσιαλδημοκρατών. Αυτό είναι πια πάγιο, αλλά και ξεπερασμένο επιχείρημα των οπορτουνιστών ότι για όλα φταίει ο νεοφιλελευθερισμός και οι συντηρητικοί διαχειριστές.

Να μας συγχωρούν, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να τους διαψεύσουμε, αφού στη Δανία, όπου εφαρμόστηκε αντιδραστική μεταρρύθμιση, ανάλογη με τον «Καλλικράτη», πριν μάλιστα από την Ελλάδα, η νομοθεσία άλλαξε σε μια νύχτα όταν το απαίτησαν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και όχι μόνο η ύδρευση, αλλά και η ενέργεια, το σύστημα αποχέτευσης, τα σκουπίδια, οι συγκοινωνίες και η καθαριότητα καθώς και κάθε άλλη υπηρεσία ιδιωτικοποιήθηκαν με πρωτοβουλία κυβέρνησης και δήμων. Μάλιστα, σε όλα αυτά πρωτοστάτησαν οι σοσιαλδημοκράτες. Ανάλογα μέτρα προετοιμάζονται κι αυτήν την περίοδο και θα ενταθούν στη Σουηδία μετά τις εκλογές. Ηδη η επιτροπή«σοφών» για την Κοινωνική Ασφάλιση αυτήν τη βδομάδα ομόφωνα προτείνει (με τη σύμφωνη γνώμη των κομμάτων που την αποτελούν) αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 69 από τα 65 έτη σήμερα.

Το..."μονοπώλιο της βίας"

του Νικόλαου Μόττα

Το «μονοπώλιο της βίας», μας λένε ορισμένοι, «ανήκει μόνο στο κράτος σε μια δημοκρατική πολιτεία». Αποκρύβουν, όμως, σκόπιμα, το σημαντικότερο στοιχείο: αυτό της ταξικότητας, τόσο του κράτους, όσο και της «δημοκρατικής πολιτείας». Βαφτίζουν το κράτος ως κράτος όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως της κοινωνικής τους θέσης. Μας λένε, δηλαδή, ότι το κράτος αυτό, που έχει σύμφωνα με αυτούς το «μονοπώλιο της βίας», εξυπηρετεί τα συμφέροντα και του μεγαλοβιομηχάνου και του εργάτη, και του εφοπλιστή και του ναυτεργάτη, με λίγα λόγια και της αστικής και της εργατικής τάξης.

Η ψείρα βγήκε στο γιακά...

του Νικου Μπογιόπουλου

Η ψείρα έχει βγει στο γιακά. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις από κάτω κρύβεται μια προστυχιά, μια λαμογιά. Όσο πιο δυσώδης είναι η εκάστοτε υπόθεση, τόσο πιο βαθιά το πολιτικό κατεστημένο είναι βουτηγμένο σ’ αυτήν.

Ουδείς, πλέον, εκπλήσσεται: Τσοχατζόπουλοι, Μαντέληδες, Τσουκάτοι, «αναψυκτήρια», «κότερα», χρηματιστηριακές φούσκες, δομημένα ομόλογα, Βαβύληδες, Βατοπέδια, Τομπούλογλου, υποβρύχια που γέρνουν, γερμανικές εταιρείες που «λαδώνουν» κατά το δοκούν, εξοπλιστικά, «λίστες Λαγκάρντ», λεηλασία του δημόσιου χρήματος.

Ένα απίστευτο φαγοπότι. Σε ένα διαρκές «έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του». Που εξελίσσεται πάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού. Κι όμως κάθε φορά που η μπόχα ξεχειλίζει δεν χάνουν ευκαιρία να δώσουν το παρών κι εκείνοι οι πρόθυμοι κλόουν, οι έτοιμοι να υποδυθούν ότι... «πέφτουν από τα σύννεφα».

Τι υποκρισία! Αλήθεια, δεν τους έχει ενημερώσει κανείς ότι ζουν στη χώρα που η κυβέρνηση έκανε εξωδικαστικό συμβιβασμό με τη «Ζήμενς»; Εξωδικαστικό συμβιβασμό σύμφωνα με τον οποίο η «Ζήμενς έχει αναλάβει να χρηματοδοτήσει πρόγραμμα υπέρ της... διαφάνειας. Η «Ζήμενς»! Ώρα είναι να βάλουν και καμιά ΜΚΟ... ναρκαλιευτών για να «ελέγξει» τις ΜΚΟ...

Λέξεις καθημερινής χρήσης και έννοιες αειθαλείς: «Λάδωμα», μίζα, ρουσφέτι. διαφθορά, διαπλοκή, ο «γνωστός», η αδιαφάνεια, η συναλλαγή, η κομπίνα, η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, η αξιοποίηση της πολιτικής εξουσίας ως εφαλτήριο ατομικού πλουτισμού.

Αλλά: Όλα αυτά είναι «φυσικά φαινόμενα»; Αν ήταν έτσι, τότε θα έπρεπε να ασχολούνται μαζί τους οι ...μετεωρολόγοι. Όλα αυτά είναι προϊόν της «κακής ανθρώπινης φύσης»; Τότε δεν θα ζητούσαμε τα ρέστα από την πολιτική εξουσία, μα από τους ψυχολόγους, άντε και από μερικούς ...ψυχιάτρους.

Προφανώς η σαπίλα που μας περιβάλει συνιστά ένα εξόχως πολιτικό ζήτημα. Που μετά από τόσες απόπειρες... κάθαρσης, η βρωμιά της αποδεικνύεται απείρως ανθεκτικότερη από όλες μαζί τις διακηρύξεις περί «εξυγίανσης». Που οφείλεται, επομένως, αυτή η διαχρονικότητα του προβλήματος αν όχι στο γεγονός ότι η ρίζα του προβλήματος (άρα και της λύσης του) ξεκινάει από τα σπάργανα του πολιτικο-οικονομικού συστήματος, των δομών του, της λειτουργίας του;

Ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς – ό,τι κι αν λένε οι «αντιδογματικοί» και «ανοιχτόμυαλοι» εξορκιστές τέτοιων αναλύσεων - έχει ένα βασικό προστάτη, τροφοδότη, «νονό»: Είναι η ταξική διάρθρωση του συστήματος της «ελεύθερης αγοράς». Εκεί γεννιέται και αναπαράγεται ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς. Μιας και, τελικά, η πολιτική διαφθορά, η πολιτική της διαφθοράς, και η διαφθορά της πολιτικής, δεν αποτελούν παρά έκφραση (και αποτέλεσμα) της καταχρηστικής άσκησης εξουσίας εκ μέρους του ισχυρού εις βάρος του αδύναμου.

Θεμέλιος λίθος αυτού του συστήματος, που οι διαχειριστές του έχουν καθίσει πάνω στο σβέρκο της κοινωνίας, είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από κει ξεκινάνε όλα τα υπόλοιπα, τα απόβλητα, τα παράγωγα: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», το «δούναι και λαβείν», το «κλέψε για να έχεις», ο «μπάρμπας στην Κορώνη», το «μέσο», οι «άκρες» στους «υψηλά ιστάμενους». Αυτά είναι τα «δόγματα» της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής λειτουργίας του συστήματός τους.

Στο διεφθαρμένο τους σύστημα δεν έπαψε ποτέ «το ψάρι (να) βρωμάει από το κεφάλι». Αλλά φυσικά, όσο πιο διεφθαρμένος είσαι, τόσο περισσότερο έχεις ανάγκη για «συνενόχους» και «συνυπεύθυνους». Όσο περισσότερο αφήνεις νηστικούς τους πολλούς, τόσο περισσότερο διατείνεσαι ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»...

Ως εκ τούτου προσπαθείς να «λαδώνεις» το σύστημα μέχρι το τελευταίο του γρανάζι και να «νομιμοποιήσεις» την αθλιότητά σου με την κλασική συνταγή: Διαχέοντας σε όλη την κοινωνία το φαινόμενο της διαφθοράς. Ταξικά πάντα: Στα «ανώτερα κλιμάκια», η διαφθορά (όταν δεν είναι θεσμοθετημένη με νόμους και χοτζέτια) εμφανίζεται με μαύρες συναλλαγές κάτω από τραπέζια στρωμένα με χαβιάρια. Στο επίπεδο του «κοσμάκη» εκδηλώνεται με το «φακελάκι».

 

Δεδομένου ότι η διαφθορά δεν μπορεί να κρυφτεί οι εναλλασσόμενοι στον κυβερνητικό θώκο ήταν ανέκαθεν αναγκασμένοι να την ομολογούν, αλλά, ταυτόχρονα, να αγκομαχούν να την ερμηνεύσουν με βολικό, για την ιδεολογία, την κοσμοθεωρία και, εν τέλει, το πολιτικό τους σύστημα, τρόπο: Δε φταίει το κοινωνικο-πολιτικό μας σύστημα, λένε. Φταίει η «αδυναμία» του κράτους, η κομματοκρατία, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί...


Πέραν του ότι όλα τα παραπάνω είναι πλευρές εκείνου ακριβώς που προσπαθούν να αθωώσουν, δηλαδή, του κοινωνικο-πολιτικού τους συστήματος, είναι και αστείο να καμώνονται ότι μέρος της «δουλειάς» τους είναι η πάταξη της διαφθοράς. Η «δουλειά» τους είναι άλλη:

• Να δίνουν «θαλασσοδάνεια» στους κεφαλαιοκράτες.
• Να ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία.
• Να κάνουν πλάτες στη φοροδιαφυγή και στην αισχροκέρδεια.
• Να τάζουν διορισμούς σε «ωφελούμενους» των 300 ευρώ!
• Να «μοιράζουν» έργα. Ν
• Να κατανέμουν την «πίτα».
• Να κάνουν «κολεγιές» με τους ισχυρούς και να διαμορφώνουν, αντικειμενικά, το εύφορο έδαφος για τα κάθε λογής «μπουμπούκια» και «λαμόγια».

Έτσι «δουλεύει» το σύστημα. Ανεξαρτήτως ποιος ταγός το υπηρετεί, ανεξάρτητα ποιο κόμμα το διαχειρίζεται. Κι όταν, από καιρό σε καιρό, μέσα στο «γενικό χαμό» σπάσει κανένα απόστημα, αρχίζει το πανηγύρι! Με εναλλασσόμενους ρόλους:



Όταν κυβερνούσαν οι Βένετοι ήταν οι Πράσινοι που τους κατήγγειλαν για τις «ακαθαρσίες». Κι όταν κυβερνούσαν οι Πράσινοι ήταν οι Βένετοι που το έπαιζαν «τιμωροί» και «εισαγγελείς». Τώρα που κυβερνάνε μαζί, μαζί αλληλοκαταγγέλλονται, αλλά και μαζί τα κουκουλώνουν για να παραστήσουν τους«αδιάφθορους»!



Το έργο παίζεται συνήθως προεκλογικά και κρατάει από μερικές βδομάδες μέχρι μερικούς μήνες. Κατά τη διάρκειά του, όλοι οι εμπλεκόμενοι στην παράσταση, διώκτες και διωκόμενοι, κυβερνώντες και πρώην κυβερνώντες, εργολάβοι της αρπαγής και «παπαγαλάκια», ευυπόληπτοι ταγοί και «αρπαχτικά», εμφανίζονται να δηλώνουν: «Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο»!

 

Βέβαια, το μόνο μαχαίρι που βλέπει ο λαός είναι εκείνο της ρήσης που λέει:«Όποιος έχει μαχαίρι, τρώει πεπόνι»! Επομένως, το θέμα (που δεν μπορεί να παραπέμπεται στην «Δευτέρα Παρουσία») είναι να αλλάξει χέρια το «μαχαίρι». Τουτέστιν: η εξουσία. Κι από την ιδιοκτησία των σφετεριστών, το «μαχαίρι», η εξουσία, να περάσει στα χέρια του λαού. Ενός λαού προδομένου, λεηλατημένου, πτωχευμένου, που βλέπει – οι σφετεριστές και οι κολαούζοι τους - να του ρημάζουν τον «κήπο» που με ιδρώτα και αίμα καλλιεργεί.



Να αλλάξει χέρια το «μαχαίρι»! Τι πιο ηθικό από αυτό! Γιατί, τελικά, η ηθική στην πολιτική δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ μέγεθος ανεξάρτητο από την πολιτική ηθική που το βασικό προσδιοριστικό της στοιχείο είναι τούτο: Το είδος των συμφερόντων που η εκάστοτε πολιτική υπηρετεί. Άλλη ηθική παράγεται από την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού κι άλλη ηθική από την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα εκείνων που κάθονται πάνω στο σβέρκο του λαού.

 

Για το καλό της πατρίδας

Mπορεί μέχρι τώρα να υποφέραμε τα πάνδεινα για να σωθεί ...η πατρίδα, τώρα όμως που φυσάει πρωτογενές πλεόνασμα και η άνοιξη είναι προ των πυλών , όλα θα αλλάξουν...
Έρχονται καλύτερες μέρες για τους αδικημένους μας λένε.
Το ίδιο όμως θα συμβεί και για τους αδικητές.
Οπότε ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό;
Αυτό μένει να το σκεφτούμε σοβαρά.

Για όποιον δεν κλείνει τα μάτια και δεν τα έχει εντελώς χαμένα είναι φανερό ότι όποτε ακούμε για ελαφρύνσεις βαρών για τους φτωχούς, το μόνο που ελαφραίνει τελικά είναι η τσέπη μας.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Εκεί που η οικονομία είναι «ΑΑΑ» ...

Από κινητοποιήσεις φοιτητών το 2011 ενάντια στις περικοπές

Η Ολλανδία θεωρείται μία χώρα - υπόδειγμα για την Ευρωπαϊκή Ενωση, παίρνοντας από τους λεγόμενους οίκους αξιολόγησης βαθμό ΑΑΑ για την οικονομία της. Χωρίς χρέος, με «σταθερή οικονομία», εμφανίζεται ως παράδειγμα διαχείρισης στο πλαίσιο της ΕΕ. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα που βρίσκουν μπροστά τους οι Ολλανδοί εργαζόμενοι αλλά κι οι χιλιάδες Ελληνες μετανάστες που πίστεψαν ότι μπορούν να βρουν καταφύγιο εκεί από την αντεργατική θύελλα στην Ελλάδα;

Οπου καπιταλισμός και απολύσεις

Τα τελευταία δύο χρόνια, η ανεργία έχει διπλασιαστεί φτάνοντας το 8,5% και αυτό παρά το γεγονός ότι σε μια σειρά κλάδους έχουν επικρατήσει ελαστικές μορφές εργασίας, με επίκληση από την κυβέρνηση ακριβώς της καταπολέμησης της ανεργίας. Το επιχείρημα ότι για την αύξηση της ανεργίας ευθύνεται το κύμα μετανάστευσης αποδομείται εύκολα αν κανείς παρατηρήσει ότι ένας τεράστιος αριθμός απολύσεων γίνεται σε κλάδους, οι οποίοι απασχολούν αποκλειστικά Ολλανδούς ή ολλανδόφωνους εργαζομένους (πάντως, όχι νέους μετανάστες), όπως τράπεζες (2.000 απολύσεις πριν από μια βδομάδα στη Rabobank), ασφαλιστικές εταιρείες (4.000 στην «Achmea», τη μεγαλύτερη εταιρεία ασφαλίσεων, τον περασμένο Δεκέμβρη) και στις τηλεπικοινωνίες (η ΚPN, αντίστοιχη του ΟΤΕ, ανακοίνωσε άλλες 2.000 απολύσεις για τους επόμενους μήνες, δίπλα στις ήδη 4.650 που έχει κάνει από το 2011). Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και υψηλά ειδικευμένοι εργαζόμενοι δεν έχουν εξασφαλισμένη δουλειά, καθώς οι απολύσεις γίνονται τόσο σε επιχειρήσεις που δεν έχουν κέρδη, αλλά και σε όσες δεν έχουν τόσα κέρδη όσα υπολόγιζαν.

Ορισμένες πρώτες σκέψεις για τον «ευρωσκεπτικισμό»

Η συζήτηση για τη συγκρότηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης έχει ξεκινήσει στους κόλπους της ευρωπαϊκής αστικής τάξης ήδη κατά τη διάρκεια των αστικών επαναστάσεων και των ευρωπαϊκών εθνικών κινημάτων του 19ου αιώνα ως ένα αστικό - δημοκρατικό αίτημα. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του ήταν ο Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκό, ο Ιταλός αστός επαναστάτης Τζιουζέπε Ματσίνι κ.ά. Το πέρασμα του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του αντικειμενικά οδήγησε στο να ενταθεί η συζήτηση σχετικά με αυτό το ζήτημα στις αρχές του 20ού αιώνα και ειδικά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (ΠΠ).

Η συζήτηση εντάθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και επέδρασε στο εργατικό κίνημα όταν ετίθετο το ζήτημα της υιοθέτησης αυτού του συνθήματος. Θυμίζουμε ότι σε αυτή τη συζήτηση παρεμβαίνει ο Λένιν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και το 1915 στο κείμενό του για το «σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» όπου αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και του μοιράσματος του κόσμου από τις "προηγμένες" και "πολιτισμένες" αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές. Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό όμως, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από τη δύναμη.

Για τις παροχές στην καπνοβιομηχανία «Καρέλια»

Οι εορταστικές παροχές του Καρέλια έτυχαν μεγάλης προβολής από τα αστικά ΜΜΕ, που λίγο έως πολύ τον παρουσίασαν σαν «ευεργέτη» των εργαζομένων

Παραμονές Πρωτοχρονιάς, ο Α. Καρέλιας, ιδιοκτήτης της ομώνυμης καπνοβιομηχανίας στην Καλαμάτα, ανακοίνωσε στους εργαζόμενους μια σειρά από «εορταστικές παροχές», συνολικού ύψους 2,5 εκατ. ευρώ, όπως είπε ο ίδιος στην ομιλία του. Τα αστικά ΜΜΕ παρουσίασαν και συνεχίζουν να παρουσιάζουν τη συγκεκριμένη καπνοβιομηχανία σαν ένα φωτεινό παράδειγμα «υγιούς επιχειρηματικότητας». Επιφύλαξαν, μάλιστα, και διθυράμβους για τον Α. Καρέλια, που σε καιρούς κρίσης μοίρασε μέρος από τα κέρδη του στους εργαζόμενους.

Είναι άραγε τόσο «φιλεύσπλαχνος» ο Καρέλιας; Μήπως τελικά είναι εφικτό σε επιχειρήσεις που δε χτυπήθηκαν από την κρίση και αύξησαν την παραγωγή τους, να βγαίνουν εξίσου κερδισμένοι εργαζόμενοι και εργοδότες; Σε τελική ανάλυση, είναι δυνατόν να συνυπάρχουν το καπιταλιστικό κέρδος και η «ανταγωνιστικότητα» μιας επιχείρησης, με την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων; Σε τέτοια ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε ορισμένες απαντήσεις.

Το πρώτο και βασικό είναι ότι ο καπνοβιομήχανος, όπως και κάθε άλλος καπιταλιστής, δεν μοιράζει δικά του λεφτά στους εργαζόμενους. Τα κέρδη της επιχείρησης, από τα οποία έδωσε τις παροχές, είναι υπεραξία που απέσπασε από τους εργαζόμενους. Τώρα, ένα μικρό μέρος από την απλήρωτη δουλειά των εργατών επιστρέφει σε αυτούς με τη μορφή έκτακτων επιδομάτων, δώρων για τα παιδιά τους κ.ά.

Σκάνδαλα και απατεωνιές ...προσώπων

του Γιωργου Σαρρή


Καταντάει πραγματικά γελοίο όταν οι διεφθαρμένοι προσποιούνται ότι κάνουν πόλεμο εναντίον της διαφθοράς!
Είναι ας πούμε σαν να κάνει η Μαφία εκστρατεία εναντίον του εγκλήματος ή κάτι τέτοιο.
Φυσικά δεν εννοούμε κάποια πρόσωπα που σήμερα ή αύριο θα εμφανιστούν σαν αρχάγγελοι της κάθαρσης με τα γνωστά και χιλιοειπωμένα "το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο" κλπ.
Εννοούμε συνολικά το σύστημα, αλλά και τους πολιτικούς του εκπροσώπους, που είναι κατ'εικόνα και ομοίωσή του, που από όπου και να το πιάσεις βρωμάει κυριολεκτικά.

Δεν θα μπορούσε φυσικά να συμβαίνει κάτι διαφορετικό σε έναν κόσμο που αποθέωσε με όλους τους τρόπους το κέρδος αλλά και την κερδοσκοπία. Ποιος δε θυμάται διάφορους οικονομολόγους, αναλυτές τύπου Στούπα ή Κώνστα, δημοσιογράφους αλλά και πολιτικούς του κόλπου να γελάνε με κείνο το περίφημο: "Και τι θέλατε να είναι οι κερδοσκόποι, χασοκόποι; Κέρδος επιδιώκουν, δεν κάνουν τίποτα κακό..." Άντε να εξηγήσεις εσύ μετά πως το κυνήγι του κέρδους δεν είναι παρά ένα κυνήγι για νέους τρόπους εκμετάλλευσης ανθρώπων.

Όταν ο ...«χουβαρντάς» Καρέλιας απέλυε εργαζόμενους, ή αλλιώς, η προσπάθεια αγιοποίησης ενός καπιταλιστή

Πως «αγιοποιείται» ένας καπιταλιστής; Μα φυσικά με το να εμφανίζεται ότι είναι τόσο γαλαντόμος απέναντι στους εργαζόμενους ώστε να τους δίνει επιπλέον επίδομα. Η περίπτωση της καπνοβιομηχανίας "Καρέλιας" είναι χαρακτηριστική. Μοίρασε λέει 2,5 εκατομμύρια ευρώ στους εργαζόμενους και επιπλέον επίδομα για την χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα... Τι μας λέτε; Να μην ξεχάσουν οι εργαζόμενοι να του στήσουν άγαλμα για την χάρη αυτή (λες και δεν κερδίζει υπεραξία απ' την εργασία των εργαζόμενων ο Καρέλιας και ο κάθε Καρέλιας, αυτά κάνουν πως δεν τα ξέρουν ορισμένοι).

«Διαφημίζομαι άρα….. Υπάρχω»

Στην εποχή μας, που ο καπιταλισμός παράγει ωκεανούς εμπορευμάτων η τόνωση, η προώθηση και η εντατικοποίηση της κατανάλωσης γίνεται ιερός σκοπός του. Για να εκπληρωθεί αυτός ο σκοπός, για να επιτευχθεί δηλαδή το κέρδος, οι καπιταλιστές επινοούν διαρκώς νέους μηχανισμούς και κοινωνικές δραστηριότητες. Ανεπιφύλακτα η διαφήμιση κατέχει την κεντρική θέση. Και μάλιστα από τα τέλη του 19ου αιώνα κυρίως φορέας της διαφημιστικής εκστρατείας κάθε καπιταλιστικής επιχείρησης έγιναν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, και για την ακρίβεια εκείνα τα χρόνια οι εφημερίδες. Στον εικοστό αιώνα αυξήθηκε ο όγκος των διαφημίσεων και άλλαξε η διαδικασία της καταχώρησής τους. Για παράδειγμα στη Μεγάλη Βρετανία τον 18ο αιώνα λειτουργούσαν επιχειρήσεις σαν πρακτορεία συγκέντρωσης των διαφημίσεων για λογαριασμό των εφημερίδων. Το επόμενο αιώνα το σύστημα άλλαξε. Τα πρακτορεία αγόραζαν πια διαφημιστικό χώρο από τις εφημερίδες και τον πουλούσαν στους διαφημιστές.

Στα χρόνια μας οι εφημερίδες απέκτησαν τμήμα διαφήμισης με δικό του διευθυντή. Αρμοδιότητα του τμήματος είναι η εξυπηρέτηση και οι συμβουλές προς τους βιομηχάνους και το κλείσιμο του χώρου της εφημερίδας από την στιγμή που θα αναλάβουν την διαφημιστική καμπάνια ενός προϊόντος. Αυτή η αλλαγή επέφερε και αλλαγή στο περιεχόμενο των διαφημίσεων που πίσω της δεν κρύβεται τίποτα περισσότερο από την ανάγκη της σύγχρονης καπιταλιστικής παραγωγής να ελέγχει τους πελάτες της. Αυτό οδηγεί τους διαφημιστές σε επικίνδυνα μονοπάτια για την ανθρώπινη συνείδηση. Η διαφήμιση πρέπει να φτάσει παντού, ακόμα και στον ιδιωτικό χώρο του καθενός, και να απευθύνεται σε υποσυνείδητες επιθυμίες και παρορμήσεις. Επομένως οι νέου τύπου διαφημίσεις χρησιμοποιούν γνώσεις αλλά και μεθόδους ψυχολογίας προκειμένου να εισβάλλουν και να χειραγωγήσουν, να κατευθύνουν δηλαδή, τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Αυτό το είδος της διαφήμισης επινοήθηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου όταν ολόκληρο το έθνος έπρεπε να ελεγχθεί και να κινητοποιηθεί υπέρ του πολέμου και μάλιστα να φαίνεται ότι όλα αυτά γίνονταν σε συνθήκες δημοκρατίας και ελευθερίας.

ΥΓΕΙΑ ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ: Ο μύθος του βασιλιά που είναι όμως γυμνός

Βλέποντας την εκπομπή «Ερευνα» στο MEGA, του Π. Τσίμα, για το σύστημα Υγείας στην Ελλάδα και στη Σουηδία, στις 3 Δεκέμβρη, ακόμα κι ένας αδαής μπορεί να καταλάβει, πόσο μάλλον αν ζει κάποιος στη Σουηδία, ότι με επιφανειακές διαπιστώσεις και συγκρίσεις εμφανίζεται το σύστημα Υγείας στη Σουηδία ως επίγειος παράδεισος. Είναι όμως έτσι;

Στη Σουηδία, όταν το αστικό κράτος τις δεκαετίες '50 μέχρι και '80 ήθελε να αναπτύξει το σύστημα Υγείας ως αντίβαρο στις τότε σοσιαλιστικές χώρες, έκανε το σύστημα Υγείας να είναι καθολικό άσχετα αν κάποιος εργάζεται ή όχι, επένδυσε μεγάλα ποσά, προσέλαβε προσωπικό και ανέπτυξε την έρευνα. Ολες οι παρεχόμενες υπηρεσίες ήταν δωρεάν και αργότερα προσβάσιμες με ένα συμβολικό ποσό.

Μαγκάλι…

του Νίκου Μπογιόπουλου

Τον περασμένο Μάρτη ήταν τα δυο παιδιά, οι δυο φοιτητές, στη Λάρισα. Τότε κάτι καθίκια (σσ: ελπίζουμε να θεωρούν αρκούντως «λαϊκιστικό» τον χαρακτηρισμό μας) είχαν πει ότι η αιτία του θανάτου τους δεν ήταν η οικονομική δυσπραγία. Οτι δεν ήταν το μαγκάλι της φτώχειας που σκότωσε τους φοιτητές. Αλλά η ελλιπής… παιδεία τους καθώς δεν γνώριζαν τις βλαβερές συνέπειες του μονοξειδίου του άνθρακα! Χτες ήταν το 13χρονο παιδί στη Θεσσαλονίκη. Τα καθίκια – μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές – δεν είχαν μιλήσει. Θα είχε μεγάλη σημασία η γνώμη τους. Ειδικά η γνώμη τους για τις βλαβερές συνέπειες του άνθρακα, όταν έρχεται σε επαφή με την ανεργία και με το κομμένο λόγω ανέχειας ηλεκτρικό ρεύμα…

«Η φτώχεια είναι η χειρότερη μορφή βίας» (Μαχάτμα Γκάντι)

Δέκα παρατηρήσεις για τον καπιταλιστικό και τον σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής

1. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής αναδύεται στα κενά του φεουδαλικού τρόπου παραγωγής. Αναδύεταικυριολεκτικά στα κενά του: στο κενό που εκπροσωπούν ως προς το καθεστώς ατομικής ιδιοκτησίας οι διάφορες μορφές κοινόχρηστης γης που απαλλοτριώνονται από την εκκλησία στην Αγγλία του 15ου αιώνα· στο κενό του ωκεανικού θαλάσσιου χώρου, του συστατικού στοιχείου του πρώιμου μερκαντιλισμού, μετά την τελειοποίηση πλοίων ικανών να αντέξουν το ατλαντικό ταξίδι, το ταξίδι στις Νότιες θάλασσες, στον Ειρηνικό.

Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά το κεφάλαιο

Το ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία είναι πλέον γνωστό και πως όσοι από εμας καπνίζουν κινδυνεύουν να πάθουν σοβαρές βλάβες στην καρδιά και τα πνευμόνια τους το γνωρίζει η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων στον αναπτυγμένο κόσμο και στην Ελλάδα. Αυτό που ίσως πολλοί από εμας δεν γνωρίζουν είναι γιατί τα αστικά κράτη, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχουν τόση μεγάλη πρεμούρα να περιορίσουν στο ελάχιστο τον αριθμό των ανθρώπων που καπνίζει,ενώ μέχρι πριν λίγες δεκαετίες αφήναν τις βιομηχανίες καπνού να οργιάζουν.

Τα αδιέξοδα του καπιταλισμού δεν μπορούν να κρυφτούν

Ουρές ανέργων στην Ισπανία το Μάρτη του 2013

Associated Press

Ολο και πιο φανερά γίνονται καθημερινά τα αδιέξοδα του καπιταλισμού που σαπίζει, οι δυσκολίες διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης από τις αστικές κυβερνήσεις και αυτό βρίσκει την έκφρασή του και στις σελίδες του διεθνούς αστικού τύπου, που δεν μπορεί κρύψει αυτή την κατάσταση, αλλά στην ουσία καλεί σε περισσότερες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, δηλαδή περισσότερη βαρβαρότητα, που γεννάει περισσότερες προϋποθέσεις για τον νέο γύρο καπιταλιστικών κρίσεων.

Ν. Μόττας-Δεν είναι χούντα. Αστική δημοκρατία είναι

Δεν είναι Χούντα. Αστική Δημοκρατία είναι

Του Νίκου Μόττα

«Δεν υπάρχει κανένα κράτος», έγραφε ο Λένιν, «έστω και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο σύνταγμα του παραθυράκια και επιφυλάξεις, που εξασφαλίζουν στην αστική τάξη τη δυνατότητα να κινητοποιεί στρατεύματα ενάντια στους εργάτες, να κυρήσσει στρατιωτικό νόμο κλπ. σε περίπτωση “διατάραξης της τάξης”, στην πραγματικότητα σε περίπτωση που η εκμεταλλευόμενη τάξη “παραβιάζει” το καθεστώς της σκλαβιάς της και κάνει προσπάθειες να φέρεται όχι δουλικά» [1]. Όταν έγραφε αυτές τις σκέψεις ο Λένιν το 1918 δεν είχε στο μυαλό του την... εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, ούτε τις βίαιες εφόδους της αστυνομίας στη Χαλυβουργία ή τις Σκουριές. Είχε στο μυαλό του την ίδια την λειτουργία της αστικής δημοκρατίας, της «δημοκρατίας» που λειτουργεί στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος.

«ΚΟΚΚΙΝΑ» ΔΑΝΕΙΑ: Υπερδιπλασιασμός σε μια 4ετία στην ΕΕ - Αύξηση και στην Κίνα

(c) Stockbyte

Μια ακόμα ένδειξη για τη συνέχιση και το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης αποτέλεσαν οι εκθέσεις που έδωσαν μέσα στη βδομάδα διεθνείς οίκοι σχετικά με την πορεία απογείωσης των «μη εξυπηρετούμενων δανείων», των δανείων δηλαδή που έχουν πάψει να αποπληρώνονται στις τράπεζες.

Συγκεκριμένα, η έκθεση του οίκου «Price Waterhouse Coopers» (PwC) διαπιστώνει υπερδιπλασιασμό των μη εξυπηρετούμενων δανείων στην Ευρωπαϊκή Ενωση μέσα σε μια τετραετία: Από τα 514 δισ. ευρώ το 2008, τα «κόκκινα» δάνεια στην ΕΕ έφθασαν «αισίως» τα 1,187 τρισ. ευρώ το 2012, αύξηση που, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, προκλήθηκε εξαιτίας της διαρκούς επιδείνωσης των συνθηκών σε Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία και Ελλάδα. Ειδικά στην Ευρωζώνη, το ύψος των «μη εξυπηρετούμενων» δανείων φτάνει τα 940 δισ. ευρώ και είναι αυξημένο κατά 120 δισ. σε σχέση με πέρυσι.

Τραβάνε ζόρι, γίνονται επικίνδυνοι

Οτι το σύστημα τραβάει ζόρια είναι φανερό. Οτι αυτά τα ζόρια σπρώχνουν ορισμένους αρθρογράφους να βγάζουν από τη ναφθαλίνη εμφυλιοπολεμικά κείμενα είναι μια παράπλευρη εξέλιξη, όχι όμως ασήμαντη. Είναι έκδηλη η τάση σε κείμενα όπως: «Τσαλακώνουμε την ανύπαρκτη "αγιότητα" της μηδενιστικής Αριστεράς κι ανατρέπουμε τη δικτατορία της στον δημόσιο λόγο» (Φ. Κρανιδιώτης). Κείμενα που αλληλοσυμπληρώνονται: «Οι μελαγχολικοί επίγονοι των ηττημένων του '49 θα λουστούν το άπλετο σκότος μιας απάνθρωπης ιδεολογίας που ήθελαν να μας φορέσουν (με το στανιό) και σήμερα δεν μπορούν να ξεπεράσουν το στρες και την κατάθλιψη της σωτήριας χασούρας τους» (Λιάκος). Οσο κι αν μοιάζουν γραφικά, δεν είναι, καθώς προβάλλουν ανοιχτά την απειλή: «Η δημοκρατία δεν επιτρέπει τη δημιουργία κόμματος, τη διεκδίκηση της εξουσίας από πολίτες που πίστη τους και όραμά τους είναι η κατάλυση της δημοκρατίας, η δικτατορία του προλεταριάτου» (Γιανναράς).

Ο πρύτανης, οι «υποτροφίες»...... και ο σοσιαλισμός

Φοιτητές σε δωμάτιο μέτρησης ραδιενέργειας κάνουν υπολογισμούς μετρήσεων (ΕΣΣΔ, Οκτώβρης 1974)

Τα αιτήματα που προβάλλουν οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Ορυκτών Πόρων της Ρωσίας, φαίνεται ότι ενόχλησαν τον πρύτανη Βλαντίμιρ Λιτβινένκο, ο οποίος εκτιμά ότι κάποιοι βρίσκονται σε ... σύγχυση και πρέπει να τους βάλει στη θέση τους. Με δηλώσεις, λοιπόν, που έκανε στα Μέσα Ενημέρωσης, στις 26 του Σεπτέμβρη, ενόψει της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, αναλύει, σχολιάζει και προσπαθεί να ...προσγειώσει τόσο τους φοιτητές, όσο και τις οικογένειές τους, για σημαντικά ζητήματα τόσο της λειτουργίας του Πανεπιστημίου, όσο και της διαβίωσης των φοιτητών.

Λέει, ο Βλαντίμιρ Λιτβινένκο:

«Οι φοιτητές μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι σπουδάζουν σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας και δεν είναι δυνατόν να απαιτούν από το κράτος ή από το ΑΕΙ χρήματα για την επιβίωσή τους.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ Αξιοποίηση με πολλές στοχεύσεις

Οσο προχωράνε οι δικαστικο-αστυνομικές εξελίξεις με τη Χρυσή Αυγή όλο και περισσότερο φαίνεται ότι η υπόθεση αυτή ...ήρθε για να μείνει.
Μάρτυρες πάνε κι έρχονται όλες αυτές τις μέρες ενώ αποδεικνύεται ότι τα μέλη και τα στελέχη του ναζιστικού μορφώματος δεν διστάζουν να απαρνούνται την ιδεολογική τους ταυτότητα, να καρφώνουν «συναγωνιστές τους».Το αστικό κράτος, τα διάφορα επιτελεία του κεφαλαίου προσπαθούν να αξιοποιήσουν τη δίκαιη λαϊκή απαίτηση να τιμωρηθεί η εγκληματική δράση της ναζιστικής οργάνωσης για σκοπούς όχι αθώους. Το σίγουρο είναι ότι δεν έχουν αποκαλυφθεί όλες οι προθέσεις και οι στοχεύσεις τους. Μερικές πλευρές θα επιχειρήσουμε να φωτίσουμε με αυτό το σημείωμα, κωδικοποιώντας όσα ειπώθηκαν όλες αυτές τις μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.